Eind goed al goed

Direkt na de vakantie hadden we op 30 juni een claim ingediend bij British Airways. Martijn had wat standaard-brieven opgezocht op internet met veel gewichtige juridische taal en daar onze gegevens in verwerkt. We kregen direct al een melding terug dat het erg druk was bij de klachtenafdeling en dat het daarom wat langer kon duren. We hadden intussen ook al allerlei verhalen gehoord dat mensen 1.5 jaar bezig waren geweest om hun gelijk te halen. Op de 20e juli hadden we maar weer een herinnering gestuurd naar British Airways dat we nog op een reactie zaten te wachten. En wat schetst onze verbazing? Vandaag een mail ontvangen dat ze de claim volledig honoreren! We krijgen dus €600,- per persoon terug, totaal dus €2400,-. Ons ticket voor volgend jaar is dus al bijna betaald Emoticon met brede lach Geld

claim

Edit: geld is op 28 juli 2015 gestort door BA.

Advertenties
Geplaatst in Blog | 4 reacties

Dag 30: LAX – LHR – AMS – Den Bosch

Ineens schiet ik wakker van de turbulentie. Jeetje, wat heftig! We vliegen alle kanten op. Maar de stewardessen hoeven nog geen plaats te nemen op hun stoelen. Dat hadden we tijdens onze vlucht van Hong Kong naar Londen wel vorig jaar. Tot drie keer toe moesten de stewardessen toen in de riemen op hun stoelen gaan zitten door de hevige turbulentie. Maar ik vind het nu toch ook best heftig. Dan kijk ik op het informatieschermpje en zie tot mijn enorme verbazing dat we nog maar 1 uur en 45 minuten hoeven te vliegen naar Londen. Ehm, serieus?? Heb ik gewoon meer dan 4 uur geslapen dan? Ja, blijkbaar. Ook mijn moeder wordt pas wakker door deze turbulentie. Wat heerlijk zeg.

Niet lang nadat we wakker zijn, wordt het ‘ontbijt’ langs gebracht. Een croissantje met jam, een mueslireep en een doosje met krentjes. Het gaat er goed in en dan wordt de landing alweer ingezet.

IMG_2535

Als we geland zijn op Heatrow Airport Londen, lopen we meteen door naar de connection transfer om daar door de douane te lopen. Maar nog voordat we bij de douane zijn, worden we erop gewezen dat we de laptop uit de tas moeten halen en de eventuele kleine vloeistoffen in onze hand moeten houden. Ehm, we moeten nog best ver lopen naar de douane, laten we dat daar pas uit onze tas halen. Maar de man snauwt dat we dit nu toch echt moeten doen. Jeetje,.. we weten heus wel hoe het werkt hoor. En alsof onze neus bloedt, negeren hem en lopen gewoon door. Al blijft hij maar tegen mijn ouders herhalen dat de laptop uit de tas moet. Maar ook zij lopen dan gewoon door alsof ze het niet begrijpen. Wat kletst die man nou? Vervolgens moeten we nog een trap op en komen dan in een rij terecht. Hadden we nu echt deze afstand de hele tijd met een laptop en een zak met vloeistoffen in onze hand moeten lopen? Nee toch?

Het duurt even voordat we door de controle zijn, maar we mogen doorlopen. Vervolgens zien we op de monitoren dat onze gate al genoemd is en we verzocht worden om er naar toe te gaan. Oorspronkelijk hadden we een goed twee uur overstaptijd, maar we waren iets wat laat vertrokken in Los Angeles door de drukte. En door de drukte bij de douane hebben we nog maar een goed kwartier om naar de gate te gaan. Gelukkig is deze niet zo erg ver en uiteindelijk als we bij de gate aankomen, zijn ze ook nog niet bezig met boarden.

IMG_2543

Al hoeven we niet erg lang te wachten voordat we mogen instappen. Nog maar een klein stukje en dan zijn we weer in ons vertrouwde Nederlandje. Ik merk dat ik toch best wel moe ben en wil eigenlijk gewoon naar huis nu. Onze kat Tibbe is inmiddels ook al opgehaald door vrienden bij het pension, dus bij thuiskomst kunnen we hem meteen gaan knuffelen en daar heb ik eigenlijk wel erge behoefte aan nu.

tibbe-thuis

Als we net in de lucht zijn, komen de stewardessen nog langs met wat drinken. Ze moeten erg snel zijn, want binnen drie kwartier landen we alweer. Maar ze redden het. Ze presteren het zelfs nog om voor de landing weer bij iedereen langs geweest te zijn om de rommel op te halen. Dan landen we op Schiphol. Uiteraard op de Polderbaan, dus we taxiën nog een hele tijd, voordat we stil staan bij de gate.

IMG_2572

IMG_2587

We stappen uit en lopen dan rustig naar een toilet. We willen niet gaan haasten, aangezien onze koffers er toch nog niet zijn. Bij het toilet is het een waterballet. Eén van de potten is overgelopen en dat stroomt de gehele toiletruimte door. Erg prettig. Dan lopen we weer door naar de marechaussee. We laten onze paspoorten zien en zijn dan weer officieel in Nederland. We bekijken op welke band de koffers komen en al snel spotten we onze koffers. We lopen door de ‘niets aan te geven’ deuren en staan dan weer in de aankomsthal van Schiphol. Snel zoeken we hoe laat de trein vertrekt naar Utrecht. Als we iets wat opschieten, kunnen we nog met de trein van kwart over negen mee. Het is alleen wat lastig met onze koffers. Wij kunnen gewoon met de roltrap mee, maar mijn ouders kiezen ervoor om met de lift te gaan. Uiteindelijk kunnen we de trein nog prima halen.

IMG_2597

Het is alleen enorm druk. Echt druk! Het betreft geen dubbeldekker, dus staan we met onze vele koffers in het tussenportaaltje, tegen de toiletdeur en tussendeuren aan. Sorry mensen, niemand kan er meer door… Maar met de koffers het treinstel in is ook geen optie.

Dan komt de conductrice onze kaartjes controleren. We excuseren ons voor het feit dat we onze spullen zo in de weg hebben gelegd. Ze vindt het niet erg en zegt ons dat ze dan maar weer omdraait. Wat niet kan, dat kan niet. In Utrecht stappen we weer uit. Onze trein naar Den Bosch komt een goed twintig minuten later op hetzelfde perron. Dat scheelt gesjouw met de koffers. Erg fijn.

Gelukkig is deze trein een stuk rustiger. Het blijkt wel een dubbeldekker te zijn, waardoor we veel meer ruimte hebben voor de koffers in het tussenportaaltje. Martijn en ik nemen plaats op de trap, terwijl mijn ouders op een klapstoeltje kunnen zitten.

IMG_2601

IMG_2602

We discussiëren wat over de volgende trein. Mijn ouders moeten namelijk nog met de stoptrein naar Best en de overstaptijd is vrij kort. Uiteindelijk beslissen ze dat ze dan liever rustiger aan doen en een half uur wachten op het station.

Als we aankomen in Den Bosch, blijkt hun stoptrein op hetzelfde perron te staan, alleen dan aan de andere kant, aan de B kant, terwijl wij op A staan. Ik probeer ze nog te overtuigen dat ze de trein best kunnen halen, maar helaas. Uiteindelijk rijdt hij voor onze neus weg. Ach joh, dat half uurtje kan er nog wel bij. We zijn er bijna. Bijna thuis, bijna naar bed. Ik ben erg moe merk ik. We nemen afscheid van elkaar en we lopen dan richting de bussen. Daar blijkt dat we nog een goed twintig minuten moeten wachten. Dat geeft ons genoeg tijd om nog een broodje bij Burger King te nuttigen. Doordat we niet meer in Londen tijd hadden om te eten, knort de maag ontzettend. Een medewerker van Burger King vraagt ons of we op vakantie zijn geweest. Joh, is dat zo opvallend ja  We vertellen hem waar we geweest zijn en wat we allemaal gedaan hebben. Vervolgens is het tijd om naar de bus te gaan. Hij komt voorrijden en we stappen in. Als de bus wegrijdt, worden we geconfronteerd met het feit dat onze koffers vier wielen heeft. Hij rolt door de gehele bus. Oh, wat onhandig weer. En oh, wat zijn we moe. De andere mensen in de bus zullen wel in hun zelf lachen. Het ziet er ook echt niet uit zo.

En dan eindelijk… eindelijk zijn we thuis. Tibbe is erg blij ons weer te zien en we knuffelen hem dan ook behoorlijk. Hij blijft maar kopjes geven. Zo lief. Nog even snel de computer aan om wat te internetten en dan duiken we ons bed in. Inmiddels is het al half 1.

Uiteindelijk blijken we nog een paar dagen last te hebben van onze jetlag. De eerste ochtend gaat nog wel. Het wordt rond 8-en voordat we opstaan. Maar de twee ochtenden daarna zijn erg vroeg. Iets na 4-en zijn we klaar wakker. En dat terwijl we gewoon weer moeten werken. Dus twee dagen zijn we voor 7-en al op kantoor. Komt goed uit bij mij, want het is erg druk. Ben meteen weer helemaal gesetteld!

Statistieken
Aantal gereden mijlen in totaal: 3434 (5494,4 kilometer)
Aantal foto gemaakt in totaal: 8706 stuks
Aantal staten bezocht: 4 (waarvan één nieuw voor ons)
Aantal achtbanen gedaan: 14 (waarvan 8 nieuwe banen voor ons)

Geplaatst in Blog | 9 reacties

Dag 29: Anaheim – LAX

Downtown Disney, Outlets en terugreis

Als we wakker worden beseffen we dat we toch echt naar huis gaan. Jeetje, wat is het toch weer snel gegaan hè. We pakken onze spullen in en rond half 11 lopen we naar beneden met de koffers. Planning is om niet bij het hotel te eten (dat gaat overigens ook niet meer, aangezien het ontbijt maar tot half 10 was), maar bij Denny’s. Een laatste stevige ontbijt voor vertrek naar Nederland.

De koffers worden in de auto geladen en iets voor 11 checken we uit. We rijden naar een Denny’s bij Downtown Disney om de hoek. Martijn gaat voor een All-American Slam, mijn moeder voor de Senior Omelet, mijn vader voor de Senior Starter en ik voor de Invisible Woman Slam. Het smaakt ons echt verrukkelijk. Als we naar buiten lopen, blijkt het wat te druppelen. Och jee toch, Amerika huilt om ons afscheid 😉

ontbijt

Goed gevuld rijden we naar Downtown Disney. De eerste drie uur zijn gratis om te parkeren, daarna kost het 6 dollar per 20 minuten. Het is alleen een beetje zoeken waar de winkels zijn. Er staan genoeg auto’s geparkeerd op deze vrij grote parkeerplaats, maar we weten even niet waar we het meest tactisch kunnen parkeren, zodat we niet zover hoeven te lopen. Zeker niet nu het wat regent. Alhoewel, het lijkt alweer gestopt. Het mocht dus eigenlijk geen naam hebben.

Martijn vraagt aan een voorbij lopende vrouw waar de winkels zijn. Deze blijken om de hoek te zijn. Maar daar zijn uiteraard geen vrije plaatsen meer. We rijden maar weer een stuk naar achteren en uiteindelijk vind ik toch nog een plaatsje, vrij dichtbij de winkels. Als we Downtown Disney oplopen, zien we ineens een drukte van mensen. We lopen wat winkels in en uit. En eindigen tenslotte in het grote World of Disney winkel. Helaas kunnen we niets vinden wat ons lijstje. Wel komen we een paar leuke andere spullen tegen, zoals een Mickey hoofd welke je in de pan legt en daar je het ei in bakt, of een Mickey hoofdafdruk om in brood te duwen, zodat je bij geroosterd brood een afdruk van Mickey krijgt. Ook scoort Martijn uiteindelijk een t-shirt.

IMG_2504

IMG_2506

IMG_2516

Na een uur hebben we Downtown Disney alweer gezien. Volgende op onze planninglijstje zijn de Outlets van Orange. We parkeren de auto en lopen dan naar de winkels. Al is het wel even zoeken waar we precies naar toe moeten. Als we tussen de winkels staan, zien we een plattegrond. De twee winkels waar we zeker heen willen zijn Carters en Levi’s. Uiteraard liggen juist deze twee winkels enorm uit elkaar. Als eerste lopen we naar Levi’s. Ik bekijk de maten en ook hier bestaat de Bold Curve in combinatie met wijdere pijpen niet. Toch maar de wat strakkere pijpen dan maar? Ik pak een paar broeken van de schap met mijn maat en loop dan naar de pashokken. Ook mijn moeder heeft een paar broeken gevonden. Tot mijn verbazing pas ik gewoon geenéén broek meer. Wat is dat nou weer? Terwijl mijn eigen broek juist bijna van mijn kont afzakt. Juist daarom denk ik dat ik toch echt wel iets van gewicht kwijt ben, maar de broeken die eerder deze vakantie nog goed paste (behalve dat ik de pijpen te strak vond), lijken nu niet eens meer dicht te kunnen. Mijn moeder slaagt gelukkig wel.

Als mijn ouders bij de kassa staan, zien we dat je bij het kopen van twee broeken tien dollar minder betaald voor een broek. Op dat moment sta ik voor het rek met de 501-broeken. Maar zijn die nou voor de mannen of vrouwen? Of zou dat eigenlijk niet uitmaken? Ik pak er een paar uit met mijn maat en loop dan weer naar de pashokken. Ondertussen waarschuwt Martijn mijn ouders: “wacht nog maar even met kopen, als Linda er toch in slaagt, scheelt het ons beide 10 dollar”. En warempel, hij past gewoon! Nog wel aan de strakke kant, maar ik weet van mijn andere Levi’s broeken: dat komt wel goed, het rekt nog wel wat uit na het ‘inlopen’. Super blij lopen we de winkel weer uit. Goh, op de allerlaatste dag toch nog een broek kunnen scoren!

Daarna lopen we door naar Carters. En ook hier scoren we uiteindelijk nog wat kleding voor onze vriendin Tavita. Helaas niet alles van haar lijstje, maar ze had al aangegeven dit niet erg te vinden. Mooi 😉 (al vind ik het persoonlijk toch wel wat jammer dat ik het hele lijstje niet compleet heb kunnen maken – ik hou wel van een uitdaging. Maar die moet niet te lang duren dan!) Vervolgens komen we op het plan om ergens een milkshake te nuttigen. Martijn herinnert zich een Johnny Rockets gezien te hebben. En daar hebben ze heerlijke shakes! Volgens hem zit deze bij de Levi’s. Dus we hobbelen weer terug naar de Levi’s. Eenmaal bij de winkel kijken we rond, maar zien niets. Vervolgens bekijken we de plattegond en zien… dat hij naast Carters zit! Jahee… Niet slim van ons om niet gewoon eerst op de plattegrond te kijken he. Ach ja, hierdoor krijgen we uiteraard nóg meer zin in een shake. En dus hobbelen we weer terug. Onderweg komen mijn ouders een kar met zonnebrillen tegen. Sinds de eerste dag van de vakantie zijn ze al op zoek naar een opzetbrilletje voor mijn vader. Zo’n zonnebrilletje wat je op je eigen bril klemt, zodat je die ook weer omhoog kunt zetten als je even geen zonnebril nodig hebt. Maar de gehele vakantie komen we niets tegen. Totdat we deze kar met zonnebrillen zien. Ze hebben gewoon een grote zonnebril wat je in zijn geheel over je eigen bril zet. Iets wat ze in Nederland ook wel gezien hebben, maar ze het daar te duur vonden. En hier in Amerika vinden ze er gewoon één helemaal naar hun zin met de juiste prijs. Sterker nog, ze hebben zelfs wat van de prijs af kunnen dingen. Jaja, zelfs hier in Amerika lukt dat.

Dan zijn we bij Johnny Rockets. We nemen alle vier een shake met een andere smaak. Mijn vader de vanille, mijn moeder de aardbei, Martijn de bananenshake en ik ga voor chocolade. We moeten er alleen erg lang op wachten. Tot twee keer toe krijgen we excuses dat het allemaal zo lang duurt. Geeft niet hoor. De shakes maken het meer dan goed. Wát zijn ze lekker! We lopen weer terug naar de auto. Wat gaan we nu precies doen? We hebben nog even…

IMG_20150627_160804

We stellen de tom tom in op een Walmart vestiging dichtbij het vliegveld. Martijn wil nog een Mountain Dew shirt scoren. In eerdere vestigingen hadden ze zijn maat niet meer. Aangezien vandaag zo’n succesvolle dag is, zullen we daar ook wel succes mee boeken. Onderweg tanken we de auto ook nog vol. Hier zijn de prijzen namelijk niet zo hoog. We moeten de auto immers vol inleveren en de tankstations bij het vliegveld zullen vast wel hoger zijn.

Bij de Walmart blijken we toch minder succes te hebben dan gedacht. De Mountain Dews shirts zijn zelfs allemaal op!

Dan is het toch echt tijd om richting het vliegveld te gaan. We willen genoeg tijd voor het inleveren van de auto. Wellicht dat we nog wat papierwerk moeten invullen voor het omruilen van de ander auto. Onderweg is het wat druk op de weg, maar echte files hebben we niet. Iets voordat we bij Alamo zijn, tanken we de auto wederom nog een keer vol. Het is inderdaad wat duurder dan eerder op de dag, maar echt veel duurder is het ook niet. Dan rijden we het ‘Return Rental Cars’ terrein van Alamo op. Ohja, zo zag dat hier eruit. Ik herken het nog van de eerste vakantiedag. Als de auto geparkeerd is en we alle spullen uit de auto halen, komt er een mannetje de auto controleren. Allemaal prima. Hij stelt ons de vraag of we wellicht de koelbox willen achterlaten bij hem, want die gaan we toch niet meenemen? Jawel hoor, die willen we gewoon mee als handbagage. Waarschijnlijk wordt dat vaker gedaan. Normaal gesproken kopen wij van die piepschuim boxen en laten we dan achter bij de ijsmachine bij ons laatste hotel. Maar nu hij dus gewoon van plastic is, willen we proberen hem mee te nemen naar huis.

IMG_2521

Het mannetje geeft ons een papiertje mee en vertelt ons dat we even langs de servicebalie moeten. Doordat we onze vorige auto niet vol met benzine hebben ingeleverd in San Francisco, hebben ze ons die kosten in rekening gebracht. Daar zijn wij het natuurlijk niet mee eens. Hoe moesten wij weten dat we bij deze wissel ook de auto vol in moesten leveren.

Helaas is de rij wat aan de lange kant. Mijn ouders gaan met de koffers op de bank zitten. Als we aan de beurt zijn, krijgen we eerst te horen dat het normaal is dat we hem vol in moesten leveren. Toen Martijn hem uitlegde dat we een lekke band hebben gehad en wat gedoe, begrijpt hij het eindelijk: “oh, je kon hem dus helemaal niet vol tanken. Ik begrijp het. Ik ga het terugvorderen voor u”. Toch handig die communicatie. Not. Alsof wij hem voor onze wil hem om moesten ruilen… Alhoewel, we hebben daarna twee weken in een geweldige luxere Yukon mogen rijden. Dat was eigenlijk ook geen straf.

Nadat het geregeld is, lopen we met onze koffers naar de bus. Als de chauffeur onze spullen in het rek in de bus wil zetten, vertelt hij ons dat we de koelbox het beste bij hem achter kunnen laten, want hij mag toch niet mee het vliegtuig in. Hij is iets wat geïrriteerd als wij zeggen dit toch te proberen. Maar zijn irritatie is snel voorbij. Sterker nog, er zit enorm veel humor in hem! Hij zingt, hij vertel rare verhalen, hij geeft op een leuke manier info over de bestemming (welke stops we maken – de verschillende vertrekhallen). Aparte man hoor.

We stappen uit bij vertrekhal Tom Bradley International. De buschauffeur maakt wederom de opmerking of we zeker weten of we onze koelbox mee willen nemen. Want echt, dat gaat niet lukken hoor! Zegt hij.

Omdat we gisteravond al ingecheckt zijn, hoeven we alleen nog maar de tickets uit te printen bij een incheckpaal en vervolgens de koffers af te droppen bij de balie. Nadat we de tickets fysiek in onze handen hebben, lopen we naar de afdropbalie. De koffers zijn alle vier niet te zwaar en Martijn vraagt zelfs nog na of de koelbox gewoon mee mag, want als dit niet mag, kunnen we de inhoud ervan (de jassen, vesten en groot afdekzeil voor in de auto over de bagage) nog in de koffers gestopt worden. Maar de baliemedewerker zegt gewoon dat het geen probleem is. Ze wil alleen weten wat er precies in zit en dat is allemaal prima. Zo zeg, waren we de box toch tot twee keer toe bijna kwijt. Wat nou, mag niet mee?

Nadat we onze koffers kwijt zijn, gaan we op zoek naar wat stoelen. We hebben nog net wat te veel frisdrank over en deze mogen niet mee door de douane. Uiteindelijk vinden we een paar stoelen en gaan rustig wat relaxen. We hebben nog best veel tijd.

IMG_2532

Na een half uur lopen we dan toch richting de douane en vervolgens naar onze gate. We hoeven nog maar even te wachten en dan worden de rijen opgelezen welke mogen boarden. We mogen als eerste, woohoo. Niet dat we bang zijn geen plaats te hebben – je hebt immers toch al een plaats toegewezen gekregen – maar meer om de koelbox kwijt te kunnen. Als je als laatste instapt, heb je kans geen plek meer boven je te hebben voor het opbergen van je spullen.

We zitten vrijwel helemaal achterin boven. Op de eigenlijke stoelen welke we op de heenweg zouden zitten. Maar wat is dat nou, de koelbox past gewoon niet in bagagebak boven. Wat raar. Jee, kunnen we hem wellicht dus tóch niet meenemen. Wat zonde. Dan spreekt een steward ons aan. De bagagebakken achterin zijn een stuk kleiner. Hij adviseert ons om de koelbox in een bagagebak verderop te proberen. En dat lukt. Ook mijn ouders hebben een tas welke niet in de bagagebakken boven ons past. Ook zij leggen deze tas iets verderop.

Iets voor tienen beginnen we met taxiën. Het is erg druk en pas een half uur later gaan we de lucht in. Als snel komen ze langs met wat drinken en niet veel later beginnen ze het eten uit te serveren: Pasta or Chicken. We kiezen beide voor de pasta.

Ondertussen kijk ik wat afleveringen van Friends, maar merk al snel dat mijn ogen dicht willen. Naast me heeft mijn moeder de ogen ook inmiddels gesloten. Ja, laten we dat maar even doen. Met wat dancemuziek op de achtergrond, dommel ik wat weg… Af en toe open ik mijn ogen. Het is erg moeilijk in slaap vallen in een vliegtuig. Telkens denk ik de juiste zitstand gevonden te hebben, krijg ik toch weer kramp in mijn nek, rug of benen. De dansmuziek gaat uit en ik probeer serieus wat te gaan slapen…

Weertype: bewolkt, drupje regen
Aantal gereden mijl: 47 (75 kilometer)

Geplaatst in Blog | 5 reacties

Dag 28: Anaheim

Disneyland California Adventure

Wederom is het vroeg. Zeker omdat we erg laat zijn gaan slapen. En toch gaat de wekker alweer om kwart voor zeven. We willen niet weer in een lange rij bij het parkeren staan, dus dan maar weer op tijd op staan en weg.

Na het ontbijt rijden we meteen door naar de parkeerplaats waar we gisteren de auto geparkeerd hebben. Maar wat is dat nu? Hij is gesloten! Ja putverdurrie, weten we nu eindelijk waar we kunnen parkeren, is deze plaats vandaag gesloten. Waar moeten we nu dan weer heen rijden? Gelukkig zien we snel een bordje en blijkt dat we twee verkeerslichten verder moeten rijden en mogen we de auto op de parkeerplaats bij Buzz, Woody en Jessie neerzetten. Deze parkeerplaats blijkt helemaal dicht bij ons hotel te zijn, hahaha… Jammer dat hij niet te voet toegankelijk is vanaf ons hotel. Alleen via de voorkant en dat is toch nog wel een eindje lopen. We gaan weer met de shuttlebus mee naar de ingang en kiezen dan voor het andere park van Disney: California Adventure. Een uniek park met attracties wat ze in andere Disneyparken niet hebben. Uiteraard staan er ook wel wat klassiekers, zoals Tower of Terror of Soarin.

DSC_4519

De planning is om snel naar de fastpass-uitgifte van de show van vanavond te lopen. Er worden namelijk fastpassen voor World of Color uitgegeven. Hiermee krijg je toegang tot een mooi plekje rondom het water. Heb je geen fastpass, zul je een plekje aan de zijkant moeten bemachtigen en dan zie je het natuurlijk niet zo goed. Deze uitgifte zit bij de Grizzly River Run (een soort pirana). Maar eerst stoppen we onze vestjes weer in een kluisje en dan zijn we snel op weg naar de fastpassen. Het is bekend dat deze namelijk erg snel op zijn. Martijn loopt daarom vooruit en wij hobbelen er langzaam achteraan. Als hij de fastpassen heeft, lopen we weer terug, want we waren de attractie Soarin’ over California gepasseerd. Eén van de mooiste attracties in dit park. De wachttijd is maar 20 minuten, dus pakken we die mooi als eerste mee.

IMG_2428

We hebben geluk, want na twintig minuten wachten, mogen we plaatsnemen op de eerste rij. Dat betekent dat je geen bungelende voetjes voor je neus hebt Glimlach Vervolgens zweef je over california (groot imax scherm, waardoor je ook echt het idee hebt dat je zweeft). We zien veel bekende plekken van de afgelopen vakantie: de Golden Gate in San Francisco, Yosemite met de waterval en half dome en uiteindelijk eindig je natuurlijk over Disneyland met het vuurwerk. Echt een geweldige attractie. Half in trance lopen we weer naar buiten. Wat een kwaliteit!

Dan lopen we naar de Tower of Terror. De wachttijd is 70 minuten, dus halen we daar maar een fastpass voor. Vervolgens lopen we door naar Radiator Springs Racers. Voor ons nieuw, want tien jaar geleden was dit gebied er nog niet. Maar helaas, de attractie heeft een storing. Waarschijnlijk opent hij pas na 12 uur. We lopen weer verder en komen dan uit bij Paradise Pier. Daar staat de achtbaan ‘California Screamin’. Ze hebben alleen het ontwerp wat veranderd ten opzichte van tien jaar geleden. Toen stond het hoofd van Mickey in de looping, maar die is nu weg. Het hoofd van Mickey staat tegenwoordig op het reuzenrad. Daar stond destijds een zonnetje. Wel even wennen hoor.

DSC_4565

Mijn ouders besluiten niet mee te gaan in de achtbaan en wachten op een bankje op ons. Na een goed twintig minuten mogen we in de achtbaan. Als eerste wordt je gelanceerd, heuvel op en gaaaaan! Hij is erg soepel en beweegt heerlijk door de bochten. Prima baantje.

DSC_4578

Daarna lopen we weer verder en komen uit bij Toy Story Midway Mania. Een aparte attractie. Je rijdt in een karretje rond, hebt een 3D bril op en moet dan door middel van zo vaak mogelijk aan een touwtje trekken punten halen bij verschillende spelletjes, zoals eendjes omver schieten, ringen om paaltjes werpen of borden kapot schieten. Erg intensief en na een paar spelletjes krijg ik dan ook pijn in de pols. Je wordt zo fanatiek door dit spel. Dat is erg leuk. Maar tegelijkertijd wordt je dus ook zo moe en krijg je pijn, waardoor ik het snel beu ben. Uiteindelijk win ik wel van onze vier. Gna gna…

DSC_4595

Na Toy Story lopen we naar het reuzenrad. Ook al zo’n aparte attractie. Bij dit reuzenrad heb je de keuze uit een normale gondel, of uit een gondel die swingt. Er zit namelijk een constructie in het rad waardoor de gondel van de buitenkant naar de binnenkant glijdt. Uiteraard kiezen we deze laatste, daar gaat het tenslotte toch om. We moeten alleen een goed drie kwartier wachten. Dan nemen we plaats en als we op een kwart hoogte zijn, begint de gondel te bewegen. Oehhhh, dat is apart zeg. Als we bijna rond zijn, gaat hij nogmaals rond, maar dan zonder stops. Telkens stapten er mensen in en nu de gehele rad vol zit met nieuwe mensen, gaat hij in één keer helemaal rond. Daardoor gaat de gondel sneller van buitenkant naar de binnenkant. Woohhh, de gondel swingt echt enorm. Wat een raar gevoel in de buik hahaha… goed vasthouden hoor!

DSC_4618

Na deze aparte ervaring lopen we naar de tweede achtbaan welke dit park heeft. Deze hebben wij tien jaar geleden niet gedaan, dus voor ons een nieuwe credit. Piloot Goofy neemt ons mee aan boord van een vliegtuig om te trainen. Nou ehm, uiteindelijk is het gewoon een simpele ‘muis’ achtbaan. Lekker lomp dus. Al kan ik me slechtere versies herinneren. Deze gaat op zich nog wel.

Na de achtbaan lopen we weer terug naar Radiator Springs. De attractie is inmiddels open, maar de wachtrij is opgelopen naar 70 minuten. Pfoe. Doe dan maar een fastpass, maar we komen bedrogen uit. Ze zijn op! Echt zin om te wachten in deze hitte hebben we eigenlijk niet. Dan maar wat lunchen. Ietsjes terug kwamen we verschillende eettentjes tegen. We belanden uiteindelijk bij Lucky Fortune Cookery, ofwel de Chinees.

IMG_2436

Het smaakt ons allemaal prima en dan lopen we naar Tower of Terror. Inmiddels zijn onze fastpassen namelijk geldig. Wat een geweldige uitvinding is dat toch. De wachtrij is zo’n 70 minuten lang, maar wij mogen er langs sneaken. Alhoewel we ook nog een goed tien minuten moeten wachten voordat we de pre-show mogen zien. Vervolgens na de pre-show moeten we weer een kwartier wachten. Dan mogen we plaats nemen in de lift. We gaan naar boven en dan… wohoo, naar beneden. Weer naar boven en wop, weer naar beneden. Wat een heerlijk gevoel is het toch. Handjes uiteraard los!

IMG_2438_cr

Vervolgens zien we de attractie ‘It’s Tough to be a Bug’, maar hij is omgetoverd naar een preview van de nieuwe film ‘Ant-man’. In 3D krijg je de uitgebreide trailer te zien en af en toe maken ze ook gebruik van de 4D effecten welke bij de originele attractie hoort. Maar het slaat eigenlijk nergens op. De film lijkt me overigens wel aardig, maar niet per sé bios-waardig. Wat zonde zeg. De originele 4D attractie is veel leuker. Jammer dat we deze nu niet kunnen zien.

DSC_4650

Dan vinden we het wel weer eens tijd voor een heerlijk koud biertje. Dit weer maakt je dorstig. Maar waar zagen we net toch ook alweer de vele biertjes op de tap staan? We weten dat je bij Sonoma Terrace in ieder geval bier kunt krijgen, dus lopen we er heen. Maar je blijkt daar alleen wat bier uit flesjes te kunnen krijgen. Nee, we willen tapbier! Martijn herinnert zich een uitspraak van onze gids bij Paramount. Zij gaat altijd naar de tent naast Ariel’s Grotto, want daar kun je zo lekker bier drinken. Ja, dan zal het daar wel geweest zijn. Maar als we daar aankomen, zien we maar drie biertjes op de tap en verder een wachtrij om plaats te kunnen nemen. We verwachten dat als je alleen een biertje komt drinken, je wel zo door mag lopen om aan de bar plaats te nemen, maar voor eten sta je dus in de rij. Nee, hier was het niet. Ik weet zeker dat ik ergens een tent heb gezien waar minstens zes biertjes op de tap staan. We pakken de plattegrond er weer bij en zien dan staan ‘Bayside Brews, pretzels and beer’. Ja, daar is het geweest volgens mij! We lopen weer verder. Ondertussen krijgen we steeds meer en meer dorst. Kom maar op met dat koude biertje!

Maar ook dit blijkt niet het tentje te zijn welke ik bedoel. Maar ze hebben wel vier biertjes op de tap en ook voor mijn moeder Budweizer Lite (gewoon pils dus). En wij nemen de Blue Moon Belgium White. Heerlijk, zo’n verfrissend wit biertje. Na een uitgebreid rustmomentje lopen we weer in de richting van Cars (Radiator Springs), maar pikken onderweg de attractie The Little Mermaid mee. In een soort karretje a la Carnaval Festival race je even door de film van De kleine Zeemeermin in. Veel stukken worden overgeslagen. Ariel wordt behekst door Ursula, vervolgens belanden we in de scene dat Erik en Ariel in een bootje zitten en bijna gaan kussen en dan… zijn we alweer op het eind dat Ariel en Erik gaan trouwen. Jaja, hoe snel kan het gaan he 😉

IMG_2449

Bij Cars is het nog steeds druk, zo’n 90 minuten wachtrij. Ach ja, we besluiten om toch maar in de rij te gaan staan. We willen de attractie tenslotte toch doen. Uiteindelijk zijn we na een uur al aan de beurt. Mooi! De attractie heeft hetzelfde concept als ‘test track’ in Epcot Florida. Maar daar gaat hij op het laatst erg erg hard. Hier is de snelheid maar matig. En dat terwijl het een race tegen een andere auto is. Jammer hoor. Leuk is hij wel, maar er had meer uitgehaald kunnen worden.

DSC_4668

Na de attractie is de planning om weer naar de Tower of Terror te lopen. Wellicht is de wachtrij acceptabel om hem nog een keer te doen, maar dan zonder de fastpass dus. Maar helaas, nog steeds rond de 70 minuten. Dat gaan we niet doen.

DSC_4649

Vervolgens zie ik dat het publiek bij het theater van Aladdin naar binnen stroomt. In mijn herinnering een geweldige musical en dat blijkt het inderdaad nog steeds te zijn. Goede kwaliteit en de humor van de geest is natuurlijk geweldig!

DSC_4780

DSC_4828

Inmiddels is het kwart over 7 en ook hier willen we niet al te laat in de rij voor de show gaan staan. Op de fastpass staat dat je tussen 8 en 9 welkom bent om plaats te nemen bij de gereserveerde plekken, maar als we pas rond 9 uur aankomen, dan kunnen we alsnog niet vooraan staan natuurlijk. De planning is om dicht bij die plaatsen ergens te gaan eten. Als we langs de gereserveerde plaatsen komen, zien we dat er inmiddels al een rij zich gevormd heeft. Nu al! Snel maar gaan eten, want anders hebben we alsnog slechte plaatsen. We komen uit bij Boardwalk Pizza & Pasta. Eigenlijk hebben we alle vier wel zin in een pizzapunt. Niet te veel en lekker snel. Het smaakt ons prima.

Na het eten lopen we snel naar de rij voor de World of Color. Uiteraard is de rij nog langer geworden. Oef, dat wordt moeilijk om vooraan te gaan staan. Iets na 8-en verdwijnt het touwtje en lopen we met de meute mee. De plekken zijn verdeeld over een stuk of vijf rijen. De eerste rij blijkt een wetzone te zijn. Oef, daar hebben we eigenlijk geen zin in, nat worden terwijl het zonnetje weg is. We lopen naar de tweede rij. Helaas zijn de plekken bij de hekken al helemaal bezet en kiezen een plek achter wat mensen uit. Ze zien er niet lang uit (ze zitten namelijk), dus hopelijk kunnen we er overheen kijken. Ook wij gaan maar zitten. Kunnen we wat ruimte afbakeren tenslotte Verhitte emoticon Ik bedenk me dat ik eigenlijk nog wel een keer zin heb om in de achtbaan ‘Screamin’ te gaan en loop er snel even in mijn eentje heen. De rest houdt zo het plekje mooi bezet. Maar als ik aan kom, blijkt hij dicht te zijn. Ze willen namelijk zeker weten dat iedereen uit de rij is als de show begint. Aangezien de achtbaan ook op de achtergrond te zien is. Jammer-de-bammer. Ik loop weer snel terug naar onze plekken en zie dat ook de tweede rij een wetzone blijkt te zijn. Putverdurrie, als we dan tóch in een wetzone staan, hadden we beter op de eerste rij kunnen gaan staan… Aangezien daar nog wel plaatsen over waren bij het hek. Ach ja. We zullen er evengoed wel van gaan genieten. En dan begint het. Via een waterstroom zien we projectie op het water en verder veel kleuren. Heel veel kleuren. Het is een prachtig geheel. Een soort Aquanura in de Efteling, met al die fonteinen zo, maar toch weer heel anders. Echte Disney kwaliteit. Hoe krijg je het voor elkaar en verzonnen zo. Een prachtige afsluiting van onze vakantie. Uiteindelijk zijn we een beetje nat geworden van de nevel, maar het mag geen naam hebben.

IMG_2475

IMG_2486

Nog helemaal in een soort van roes lopen we richting de uitgang. Officieel is het park nog een half uur open, maar we hebben geen zin meer in een attractie. We zijn moe, we zijn gesloopt, we zijn klaar. We halen onze vesten op uit de locker. Deze avond eigenlijk niet nodig gehad. Gisteren was het nog wat aan de frisse kant ’s avonds, maar nu is het heerlijk.

We lopen nog wat door de winkeltjes en nemen dan toch echt afscheid van het park. Het waren twee prachtige Disneydagen.

Eenmaal terug in het hotel kijk ik nog twee afleveringen van GTST bij mijn ouders op de kamer. Meteen te gaan slapen lukt toch niet met deze prachtige herinneren. Even de gedachte op nul. Dan lukt het slapen een stuk beter 😉 En dan is het toch echt tijd voor onze laatste nacht in Amerika…

Weertype: warm, what else?
Aantal gereden mijl: 3 (4,8 kilometer)

Geplaatst in Blog | 6 reacties

Dag 27: Anaheim

Disneyland

Het is vroeg in huize Kloen en Van Schijndel. En dat blijkt wel als we na het ontbijt niet meer in onze kamers kunnen. Uh? Wat is dat nou voor iets raars? Het pasje van de kamer werkt niet meer. Zowel bij mijn ouders niet als bij ons. En wat horen wij nou voor geluid? Zit er iemand in onze kamers?

En toen viel het kwartje. We staan op de derde verdieping, in plaats van de tweede. Woepsie. Na zoveel weken weet je gewoon niet meer uit elkaar te houden welke kamers we nu zitten. Alhoewel, we staan op zich wel bij de juiste kamers, maar dan een verdiepinkje te hoog.

Snel maar naar de tweede. We pakken onze spullen en vertrekken dan met de auto naar Disney. Op zich is het vrijwel om de hoek, maar het is te ver om te lopen. Ofja, niet té ver, maar vooral voor vanavond handig. Het park is tot 00.00 uur geopend en we willen zo laat (en waarschijnlijk erg moe), niet meer naar het hotel hoeven te lopen. Helaas betalen we hier wel 17 dollar aan parkeergeld, maar dat hebben we wel over voor wat luxe.

Als we de tom tom volgen, staan we ineens bij een verkeerde ingang van Disney. Onze tom tom vertelt ons namelijk dat we linksaf moeten, maar die weg is alleen bedoeld voor de shuttlebussen. Och jee toch, waar moeten wij nu parkeren dan? Nergens een ingang voor het parkeren te vinden. We maken een U-turn en zien dan dat we twee verkeerslichten verder linksaf moeten slaan. Goh, dan zijn we weer bijna bij het hotel. Handig.

We draaien de parkeerplaats op, maar belanden dan in een file. Jeetje, waar bij Universal een goed tien kassa’s zijn voor te parkeren, staan er hier maar twee! Schiet niet op. Jammer dat we niet meteen naar deze parkeerplaats zijn gereden. Dan hadden we wellicht niet zo’n lange rij voor ons gehad. Ach ja, het is niet anders. Weten we dat in ieder geval voor morgen!

Na een goed twintig minuten zijn we eindelijk geparkeerd. We lopen naar de shuttlebus en deze vertrekt mooi meteen. Dat gaat soepel. Mooi. Vervolgens lopen we naar de kassa. We hebben al wel Disneykaarten gekocht, maar deze moeten we bij een kassa even omwisselen. Gelukkig is het niet druk en zijn we vrijwel meteen aan de beurt. We treffen alleen een vrij langzame dame. Ze snapt niet zo goed wat er nu op het papiertje staat. Lijkt mij niet zo heel moeilijk, maar de dame is al op leeftijd. Dus ze kan er niet zo veel aan doen 😉

DSC_3865

Als we eindelijk onze pasjes in handen hebben, lopen we naar de ingang. Bij Universal moet je een vingerafdruk laten maken bij binnenkomst. Hier bij Disney maken ze een foto van je. En ook hier weer een oud vrouwtje met trilhanden. Ik hoop dat ik er een beetje goed opsta, want je krijgt hem helaas niet zelf terug te zien. Dan bekijken we de plattegrond. Ja, waar gaan we als eerste heen? Het plan is om richting Indiana Jones te lopen, daar een Fastpass te gaan halen en dan bij Big Thunder Mountain in de rij te gaan staan. Dat ligt tenslotte een beetje in dezelfde hoek. Maar als eerste lopen we naar de lockers. We hebben onze vestjes voor in de avond bij ons, maar om daar niet de hele dag mee te gaan sjouwen, hebben we besloten om voor de gehele dag een locker te huren. Kost een tientje.

Daarna lopen we – al fotograferend – richting Indiana Jones. Op het pleintje zien we een bord met de wachttijden. Het lijkt nog wat rustig gelukkig. Ook staat er bij dit bord een castmember en hij blijkt ook buttons te hebben. Normaal halen we die namelijk bij Cityhal, maar daar was het bij binnenkomst zó druk. Voor onszelf en ouders willen we eigenlijk de button ‘Happy Anniversary of I’m Celebrating’ halen in verband met het 40-jaar huwelijk van mijn ouders, maar helaas. Deze heeft hij niet meer op voorraad. Wel heeft hij de ‘1st Visit’ button nog. Deze geldt natuurlijk niet meer voor ons, maar wel voor mijn ouders!

DSC_3965

Dan lopen we verder naar Indiana Jones. Maar deze blijkt een storing te hebben, waardoor er ook geen fastpassen worden uitgegeven. Hm, damn. We lopen door naar Big Thunder Mountain. Op het bordje geeft men aan dat er een wachttijd van 20 minuten is. Lijkt ons prima te doen. Drie jonge meisjes voor ons vullen hun tijd in de wachtrij met het spelletje ‘wie ben ik’. De ene heeft haar mobiel voor haar hoofd, zodat ze niet kan zien wat er op staat. Slim om dat te doen. Heb je niet zo door dat je in een wachtrij staat. Wij genieten mee, al ken ik niet alle personen van het spel hahaha…

Na inderdaad een twintig minuten wachten, mogen we instappen. Wat een geweldige baan blijft het. Dit soort achtbanen vind ik heerlijk. Ook mijn ouders vinden hem wel leuk volgens mij.

DSC_3879

Na Big Thunder Mountain lopen we naar Pirates of the Caribbean. Wachttijd: 15 minuten. Alleen wat in Florida en Parijs anders is dan hier: daar wacht je lekker binnen. Hier is de wachtrij buiten! En dat is met deze temperaturen best vervelend. Het is inmiddels al weer behoorlijk warm geworden. Maar gelukkig gaat het snel. Na een kwartier mogen we plaatsnemen in een bootje. Ook de rit zelf is anders dan in bv Parijs. Hier gaat hij met een vaart twee keer naar beneden. Woohoo. Maar echt nat worden we niet, alleen wat spetters. Maar het is wel een super leuke attractie weer. Jo ho jo ho, a pirates life for me!

Vervolgens lopen we naar Haunted Mansion, maar helaas.. Ook deze heeft een storing. Nou zeg. Hopelijk zijn het maar kleine incidentjes, want alleen maar storingen hebben we geen zin in.

DSC_3975

We zien de Disney Railroad staan en besluiten om dan maar een rondje te maken in de trein. Maar net voordat we er zijn rijdt hij aan. Ach, dan wachten we toch gewoon even. Er komen tenslotte genoeg treintjes langs. Weten we ook zeker dat we een plekje hebben, aangezien deze trein al vrij vol zat. In een minuut of tien komt de trein eraan. Doordat we een rondje meerijden, zien we meteen de andere kant van het park. Het ziet er druk uit overal. Als we rond zijn, blijkt Haunted Mansion nog steeds in storing. Dus lopen we maar weer verder. We komen uit bij Splash Mountain. Meer dan een uur wachtrij. Pfoe. Dan maar een fastpass halen hier. En vervolgens stappen we in de attractie er naast: The many adventures of Winnie the Pooh. Een heerlijk blije attractie.

DSC_3946

Vanaf hier loopt het pad dood, dus moeten we weer terug lopen. Dan zien we dat Haunted Mansion net geopend is. Snel nemen we plaats in de rij. Toch nog een wachttijd van een goed tien minuten. Ach, het had erger gekund. Na ons sluiten er nog veel meer mensen zich aan.

Na het spookhuis lopen we richting Indiana Jones. Helaas mogen we nog geen nieuwe fastpass halen, waardoor we toch maar in de rij van 45 minuten gaan staan. Gelukkig loopt het steeds door, zodat het uiteindelijk niet zo lang lijkt te zijn. Het laatste stuk is ook binnen. Dat scheelt ook nog wat. De rit zelf is erg leuk. Ik had mijn ouders al gewaarschuwd voor behoorlijk wat schudden. Het is geen achtbaan, maar zo voelt het af en toe wel  Maar volgens mij hebben ze de rit goed overleefd.

Vervolgens is ons plan om een fastpass voor Space Mountain te gaan halen en daarna een hapje te gaan eten. Mijn ouders blijven even wachten op een bankje op het pleintje in het midden van het park. Het is onnodig om achter ons aan te hobbelen voor alleen een fastpass te halen. Daarna willen we tenslotte ergens in de buurt van het pleintje wat gaan eten. Als we bij Space Mountain aankomen, zijn we 5 minuten te vroeg om een nieuwe pas uit te kunnen printen. We wachten dus een vijftal minuten. Daarna worden er vier fastpassen geprint en lopen we weer door de drukte terug naar het plein. Ik heb op de plattegrond een soort van bakkerij gezien bij het pleintje.

We hebben alle vier wel zin in soep. Martijn en ik nemen er een tosti bij, welke we met mijn ouders delen. Vier grote tosti’s zijn namelijk wat veel, maar zo hebben we toch alle vier een lekker kopje soep met wat brood. Heerlijk! Voor een tussendoortje aka lunch hoeft het dus niet per sé een pizza, hamburger of friet te zijn.

IMG_2277

Met weer een gevulde maag lopen we naar Matterhorn Bobsleds. Maar er staat een goed anderhalf uur wachtrij. Pfoe. Wat betreft de fastpass tijd, mogen we er weer een halen, maar hij blijkt op te zijn hier. Gaan we dan maar anderhalf uur wachten? Nee, laten we dat maar niet doen. Wellicht later op de avond dat de rij wat korter wordt. We lopen verder en komen dan uit bij Small World. Jaaaa, leuk! Super blij natuurlijk, maar daardoor erg leuk. Jammer alleen dat je dat liedje dan niet meer uit je hoofd krijgt!

DSC_3980

Dan is het tijd om weer terug te lopen naar Splash Mountain. Onze fastpassen zijn inmiddels ingegaan. Gelukkig heb je steeds een uur de tijd hiervoor. Splash Mountain is een waterattractie en daar zijn we eigenlijk wel even aan toe. Al is de attractie in onze herinnering niet zo super nat, dus hebben we daar nog niet veel aan. Met de fastpass hoeven we nog geen 5 minuten te wachten, terwijl de wachtrij inmiddels opgelopen is naar 70 minuten.

DSC_3948

We gaan omhoog en dan… nog niet naar beneden  Nee, eerst vaar je langs leuke poppen van de film ‘Song of the South’. Het konijn en de beer en wordt je heerlijk vrolijk van de muziek. Zip-a-dee-doo-dah, Zip-a-Dee-Ay! En dan vervolgens,.. naar beneden! Maar meer dan een paar spetters zijn het niet. Jammer. Dan vaar je weer verder en vlieg je over een heuveltje en dan … splash, een volle teug water in het bootje. Niet alleen de voorste (ik) is nat. Nee, de gehele boot! En niet zo’n Beetje ook. Argh, dat is even koud. Maar zo welkom!

IMG_2325_cr

Vervolgens vaar je nóg een stuk verder. Ohja, dat kan ik me nog herinneren van deze attractie ja. Tot drie keer toe denk je ‘zo, nu zijn we er’. Nee, fout dus. Een geweldig lange attractie. Aanradertje. Zeker met deze temperaturen…

Met natte broeken en shirts lopen we weer verder. In het park zie ik steeds mensen met een heerlijke beker gele limonade lopen. Of iets wat er op lijkt. Maar wat het is, geen idee. Dan spreekt Martijn een dame aan welke zo’n beker in handen heeft. Wat is het??? Het blijkt een Ananas Floot te zijn. Oeh, dat klinkt inderdaad lekker. Te halen bij Tiki Juice Bar. Ze geeft ons meteen het advies om niet in de rij te gaan staan, maar door te lopen naar de attractie die erbij staat. Vanaf de andere kant aan de bar kun je ook aan de bar wat bestellen. En dat was een enorm goede tip! De rij aan de voorkant is namelijk erg lang! Zo’n ananas float moet erg goed zijn dan! Anders staat er toch niet zo’n enorme wachtrij ervoor. Ook aan de andere kant staat een wachtrij, maar deze is beduidend minder dan de officiële wachtrij.

IMG_2326

IMG_2328

Mijn ouders nemen een ananas ijsje en Martijn en ik de float. En inderdaad, hij smaakt echt overheerlijk! Geen wonder dat er een wachtrij voor staat. Zeker met dit weer, smaakt het heerlijk verfrissend. We lopen verder en komen dan uit bij Mickey’s Toontown.

DSC_3981

Hier staat namelijk nog een achtbaan welke Martijn en ik moeten doen. Een kiddie, dat wel. Maar goed, alles voor de credits he. Een wachttijd van bijna een half uur. Oef, en dat voor zo’n kleine baan. Ach ja. Terwijl Martijn een fastpass voor Roger Rabbit’s Car Toon Spin gaat halen, lopen wij alvast in de rij. We zien zo vaak dat er nog mensen aansluiten tussendoor ‘ik hoor bij die, ik hoor bij die’, dat wij ook maar eens gebruik gaan maken van deze regel. Uiteindelijk staan we op de helft van de wachtrij als Martijn zich weer aansluit bij ons. Scheelt toch weer iets.

DSC_3993

De achtbaan zelf stelt natuurlijk niets voor. Maar hij mag er wezen. Voor een kiddie is hij wel aardig. Vervolgens zijn onze fastpassen voor Roger Rabbit nog niet geldig. Rustig gaan mijn ouders en Martijn ergens in de schaduw zitten, terwijl ik een rondje Toontown loop voor wat foto’s. Dan is het tijd om naar Roger te gaan. De attractie zelf stelt niet veel voor. Hij is vooral erg vrolijk en raar. Door middel van aan het stuur te draaien, spint je auto alle kanten op. Maar dit wil is wel af en toe erg zwaar om aan te draaien.

DSC_4005

Als we Toontown uitlopen, lopen we langs het Fantasy Theater. De show van Mickey and the Magical Map staat op het punt om te beginnen. Mooi, pikken we die ook meteen even mee. Leuke show! En Amerikanen reageren altijd zo lekker uitbundig. Steeds als er een liedje voorbij komt en men begint te zingen, gilt het publiek. Woooohhhh. Alsof er een super artiest op het toneel verschijnt.

DSC_4018

DSC_4036

DSC_4140

Dan lopen we naar Tomorrowland. We willen graag Buzz Lightyear en Star Tours nog doen. Voor Star Tours staat een langere wachtrij als voor Buzz, dus halen hiervoor een fastpass en sluiten aan in de rij van Buzz.

DSC_4155

Na Buzz hebben we nog wat tijd over voordat de fastpass van Space Mountain in gaat. We zijn benieuwd naar de monorail en lopen er heen. Maar deze monorail blijkt richting Downtown Disney te gaan. En dan ga je het park weer uit. Op zich willen staat Downtown Disney ook nog op de planning, maar niet voor vandaag. Maar waar gaan we dan in? De attractie Finding Nemo Subarine Voyage wekt onze nieuwsgierigheid. Ik kan me niet herinneren dat we tien jaar geleden hier ook in zijn geweest. We moeten alleen een tijdje wachten en mogen dan aan boord van de onderzeeër. Vervolgens vaar je een rondje onderwater en kom je wat Nemo figuren en filmpjes tegen. Best een oké attractie, maar wel super traaaaag. Ach ja, hebben we de tijd ook weer volgemaakt.

Na Nemo zijn de fastpassen inmiddels geldig. Deze Space Mountain moeten we ook nog afstrepen op onze achtbanen lijstje. Tien jaar geleden hebben we deze baan blijkbaar niet gedaan. Ook deze blijkt weer anders dan die in Parijs of Florida te zijn. Hij doet me erg denken aan de ‘achtbaan in het donker’ in Bobbejaanland. Daar gaat hij op een gegeven moment ook erg snel in een rondje. Af en toe is hij ook wel wat lomp.

IMG_2336

Inmiddels is het al half 7 en we hebben nog voordat de lichtjesparade begint Star Tours op het programma. Dat wordt snel eten dan, aangezien we een leuk plekje langs de kant willen voor de parade. We komen uit bij Plaza Inn en kunnen hier ipv hamburgers en ander fast-food eigenlijk gewoon normaal eten. Mijn moeder en ik gaan voor de pasta en Martijn en mijn vader voor de Pot Roast.

IMG_2337

IMG_2338

Het smaakt ons heerlijk. Daarna meteen door naar Star Tours. Een leuke simulator. We gaan van links, naar rechts… naar voren, naar achteren. En het lijkt allemaal zo echt. Ook qua gevoel alsof je echt door de ruimte vliegt.

Daarna snel door naar de route van de parade. Maar tjee zeg. Het is druk. Erg druk. Waar kunnen we plaatsnemen zodat we het en goed kunnen zien en ook nog wat foto’s kunnen maken? Nergens meer eigenlijk. We lopen richting de kluisjes. Inmiddels is het ook wat afgekoeld. We halen de vestjes op en dan zien we dat de parade al begonnen is. Prachtige wagens met lichtjes rijden voorbij. Maar echt ervan genieten kunnen we niet. We proberen om illegaal wat langs de kant te blijven hangen, maar worden steeds weggestuurd. Als je niet in de officiële vakken binnen het lint staat, moet je weg. Zelf in de winkels mag je niet stil staan om te kijken.

Gelukkig is er later op de avond nog een lichtjes parade. Plannen we die wat beter in om op tijd langs de kant plaats te nemen! We lopen wat winkeltjes door, op zoek naar leuke spullen, maar vinden helaas niets naar onze zin. Dan lopen we weer naar buiten. Na de lichtjesparade volgt de vuurwerkshow. We dachten, dan kunnen we wel gewoon op het plein gaan staan. Fout gedacht. Ook hier gelden er aparte vakken en die zijn natuurlijk inmiddels ook gevuld, doordat het volk meteen na de lichtjesparade daar zijn gaan staan. Argh!

Dan sneaken we gewoon ergens achteraan over het touw heen. Zo, wij staan ook in het vak. Hier mogen we gewoon staan. Gelukkig is het vuurwerkzicht boven, dus dat scheelt met de mensen voor je. Alhoewel, ook op het kasteel is er projectie en net een paar mensen voor me, tilt een man haar dochtertje op haar nek. Ja, begrijpelijk voor hun natuurlijk, maar irritant voor ons. De bedoeling is dat ik wat foto’s probeer te maken van het vuurwerk en het kasteel.

Voor de rest is de vuurwerkshow erg geweldig! Ik krijg zelfs een paar tranen ervan in mijn ooghoeken. Zo mooi! Al blijft wishes (de vuurwerkshow in Florida) toch de mooiste ;).
Klik hier voor de Video.

DSC_4174

Na de show zien we veel mensen naar de uitgang lopen. Zou de bobslee dan inmiddels wat geslonken zijn qua wachtrij? Snel lopen we er heen, maar ook hier lopen veel mensen naar toe. Wellicht als we vijf minuten eerder geweest waren, dat de wachtrij wel mee zou vallen, maar uiteindelijk staat er toch weer een goed drie kwartier wachtrij. We besluiten om dan maar aan te sluiten. Uiteindelijk staat alleen deze attractie nog op de planning. Langs deze attractie loopt ook de lichtjesparade, dus als we uit de attractie komen, kunnen we meteen door om plaats te nemen voor de parade.
De bobslee zelf is behoorlijk lomp. Je wordt alle kanten opgeslingerd. Voor Martijn en mijzelf geen probleem. Maar mijn ouders schrikken daar nogal van volgens mij. Alhoewel, ik hoor mijn moeder toch wel gillen van plezier 🙂 Na de bobslee snel door. Inmiddels zien we al veel mensen zitten langs de kant. Martijn vraagt aan een medewerker waar we kunnen gaan zitten, aangezien we niet weten waar precies de doorgang komt voor de doorstroom van mensen. De plek waar we kunnen gaan zitten blijkt nog leeg te zijn. Mooi. Tijdens het wachten bedenk ik me: volgens mij zitten we fototechnisch helemaal niet goed. Naast Martijn staat namelijk een paaltje met een koord eraan. We zitten nu op de eerste rij en de bedoeling is ook om te blijven zitten. Althans, we zagen net bij de parade, dat de eerste rij mooi blijft zitten en de rij erachter staat. Zodat het publiek het prima kan zien. Hm, maar niet handig als je naast een paal zit. Ik ruil daarom mijn plekkie met mijn vader. Dan zit ik iets verder van de paal af. Dat moet te doen zijn.

Na een goed half uur wachten, horen we de muziek van de parade. Maar dat komt van de andere kant. Uh. De parade liep net van ‘noord naar zuid’, zou hij dan nu van ‘zuid naar noord’ gaan? Oeh, dan zat ik juist net wel goed qua fototechnisch. En dan verschijnen de eerste wagens inderdaad vanaf het zuiden. Snel ruil ik mijn plekje weer met mijn vader hahaha… De parade is echt prachtig. Zoveel lichtjes bij elkaar. Niet normaal!
Klik hier voor de Video.

DSC_4232

DSC_4290

DSC_4450

IMG_2379

Daarna is het toch echt tijd om naar de uitgang te gaan. Jammer, had nog wel wat langer hier willen blijven. Disney maakt me altijd zo vrolijk en blij! Maar aan de andere kant ook wel weer fijn om terug naar het hotel te gaan. De voetjes willen écht niet meer. En de oogjes overigens ook niet. Toch wel vermoeiend hoor, van een uur of negen tot aan bijna 00.00 uur in het park! We lopen weer terug naar de lockers om onze spullen op te halen. Vervolgens lopen we via de andere kant van de mainstreet door de winkels richting de uitgang. En scoor ik zelfs nog een t-shirt! Daarna rijden we weer met de bus naar de parkeerplaats. In de bus is het lekker rustig en ook op de parkeerplaats zelf is het niet druk.
Iets na 12-en zijn we weer terug op de kamer. En niet veel later vallen de ogen dicht.

Weertype: warm
Aantal gereden mijl: 4 (6.4 kilometer)

Geplaatst in Blog | 3 reacties

Even geen blog

Voorlopig geen updates van de blog. Te druk met genieten van Disney. Vandaag naar Californië Adventure en morgenavond vliegen we naar huis.

image

Geplaatst in Geen categorie | 6 reacties

Dag 26: Los Angeles – Anaheim

Paramount Studio Tour, Warner Bros Studio Tour & TV-opname Conan

En wederom is het vroeg vanochtend. Uiteraard gisteravond toch weer later gaan slapen dan de planning was. Ach, uitrusten doen we thuis wel weer. Na het ontbijt zijn we iets na half 9 onderweg naar Paramount Studios. Om half 10 hebben we daar een 2-uur durende tour. We parkeren de auto bij een parkeerplaats schuin tegenover de ingang. Dit kost ons 10 dollar, maar we hebben alleen een briefje van 20 bij ons. Omdat we de eerste zijn die hier parkeren, heeft ze nog geen wisselgeld terug. Ze vraagt ons om de sleutel van de auto in te leveren en dan als we weg gaan te betalen. Prima. We laten de sleutel achter en lopen dan naar de Paramount ingang.

DSC_3650

Bij een hokje vraagt de security naar onze naam en ID-bewijs. We krijgen vier tickets mee. Vervolgens wordt ons verzocht nadat we door de metaaldetector zijn, om even om het hoekje te wachten voor iemand welke ons begeleid naar de volgende wachtruimte.

Binnen een vijf minuten worden we opgehaald door een jongeman. Hij dropt ons een paar meter verder bij een soort van koffiehuis aka winkel met veel T-shirts. Ik zie er zo al vier welke ik eigenlijk wel mooi vind. Alle paars uiteraard 😉

Dan komt Lorn ons halen. Ze is onze gids deze ochtend. We zijn in totaal met zeven personen. Super gaaf zo intiem. Het eerste stukje lopen we, maar al snel mogen we in een golfkarretje stappen en rijdt ze ons rond. Als eerste stoppen we bij een groot parkeerplek welke in een kuil ligt. Dit blijkt vaak gebruikt te worden voor films. Ze laten de bak dan vollopen met water en het blauwe scherm erachter gebruiken ze dan als ‘green-screen’.

DSC_3679

Daarna neemt ze ons mee naar een ruimte waar verschillende spullen van bekende films bewaard worden. Zoals bijvoorbeeld een vrachtwagen en wat robots uit ‘Transformers’. Ook ligt er een oudere vrouw in een kist. Maar gatverdamme zeg, wat lijkt zij echt! Nee serieus, zelfs haar huid lijkt gewoon super echt. Erg freaky.

DSC_3653

DSC_3658

DSC_3669

Dan rijden we langs de stages waar verschillende films en TV series opgenomen zijn. Bij elke stage staat een bord wat er in het verleden daar opgenomen is. Ze belooft ons dat we bij ‘Instant mom’ naar binnen mogen. Dat is een kinderserie. Maar als ze de deur probeert te openen, blijkt hij gesloten. Hm.. Wellicht een andere stage dan maar.

Vervolgens rijden we langs een grasveldje met wat huizen erom heen. Dit veldje wordt vaak gebruikt in films. Ze kunnen er van alles van maken. Wil je dat het een begraafplaats moet zijn, dan leg je er wat gedenkstenen op en wat bloemen. Tada.

DSC_3693

Daarna lopen we naar de stage waar Dr. Phil opgenomen wordt. Wellicht kunnen we daar even naar binnen sneaken. Ja, dat lukt! Helaas mogen we geen foto’s maken. Op dit moment worden daar ook geen opnames gedaan. Ze hebben een soort van zomerstop. Toevallig gaan we op de rij zitten waar de vrouw van Phil ook altijd zit. Mijn vader zit zelfs op de stoel van haar beveiliging (welke overigens in de show zelf gewoon in normale kloffie zit, zodat het niet opvalt dat ze naast een beveiliger zit). Uiteraard ga ik ook even op haar stoel zitten. Gna gna.

DSC_3698

Naast de studio van Dr. Phil zit de studio van The Doctors. Maar helaas, die deur is gesloten, dus kunnen we daar niet even binnen sneaken. Dan lopen we verder door de straten. Al deze straten zijn gevuld met nep-appartementen. Uiteraard is alles fake. En veel wordt ook hergebruikt. Dus zo kun je in verschillende films, dezelfde appartementen en straatbeeld zien. Ze plakken er alleen een ander stickertje op en tada!

DSC_3702

Na twee uur zijn we weer terug bij het winkeltje. Het was zeker een leuke tour. Erg interessant en kleinschalig. Maar we hebben nog een studio tour op de planning, dus kopen snel een shirtje en rijden dan richting Warner Bros. Gelukkig is dit niet ver weg, maarja… je weet nooit hoe lang je er over gaat doen in LA.

DSC_3718_cr

We parkeren de auto tegenover de ingang á 7 dollar. Voordat we naar binnen mogen, worden we weer door de security gecheckt. Dan lopen we naar de kassa en checken in voor de tour van 13.00 uur. Dan zie ik op de balie een bordje dat helaas Central Perk in reconstructie is. Oh, was die er anders nog wél dan? Ik was in de veronderstelling dat de bank van Friends er sowieso niet meer was. Maar dat blijkt dus nog wel het geval! Maarja, voor ons dus tóch niet. Dikke boehoe 😦

DSC_3734

Als we in de rij willen gaan staan met onze kaartjes, vertelt een jonge man ons dat we bij de tour van 13.15 uur zitten. We hoeven pas rond tien over één ons weer te melden. Dat geeft ons mooi de tijd om even rond te snuffelen en beide een shirtje te kopen. Uiteraard beide van Friends 🙂

Dan is het tien over 1 en lopen we weer naar de rij. We hoeven gelukkig niet lang te wachten en dan lopen we eerst een bios binnen. We krijgen een filmpje te zien over het ontstaan van Warner Bros en zien een paar enorm goede films en series voorbij komen. Jaja, Warner Bros maakt goed spul.

Daarna mogen we ook hier plaats nemen in een golfkarretje, alleen is deze wat groter. We zijn in totaal met 13 personen en mogen met zijn drieën op een rij zitten. Dat is soms wel wat krapjes. En zeker ook irritant omdat je hierdoor niet twee-aan-twee zit, waardoor je telkens moet ‘vechten’ voor een plekje bij elkaar. Wat dus ook niet altijd gebeurd, want telkens gaat iedereen ergens anders zitten. Ook goed, dan zit iedereen een keer niet bij elkaar 🙂 Weet alleen zo niet meer hoe onze gids heette. Een jongedame, dat weet ik nog wel…

Eerst rijden we naar een ruimte waar allerlei Batman spullen opgesteld. Geweldig om te zien. Vooral de laatste Batman films vind ik geweldig. Doordat de tours van Warner Bros veel grootser (en commerciëler) is, zijn er veel verschillende golfkarretjes op het terrein en zo ook in deze hal van Batman. De gidsen kletsen wat met elkaar en na een minuut of tien worden we weer door onze gids geroepen.

DSC_3751

DSC_3755

DSC_3771

Daarna lopen we door een paar gangen waar verschillende gebruiksvoorwerpen staan opgesteld, welke regelmatig gebruikt worden in films en series.

DSC_3777

DSC_3780

Vervolgens komen we uit bij de Friends Stage. Hier is vroeger de serie Friends opgenomen (seizoen 2 tot en met 10. Het eerste seizoen is in een andere stage opgenomen). Uiteraard staat daar nu geen set meer van Friends, maar die van Mike & Molly. Ik ken de serie wel, maar volg het niet. Tien jaar geleden, toen we deze tour deden, stond hier de set van Joey (spin-off van Friends destijds). Helaas mogen we geen foto’s maken. Ze vertelt ons overigens dat het gedeelte van Central Perk, waar dus de bekende oranje bank staat van Friends, vanaf juli weer toegankelijk is. Damn, gewoon anderhalve week te vroeg deze tour geboekt. Maarja, over anderhalve week zijn we – helaas – alweer thuis. Moeten we dus tóch nog een keer terugkomen.

DSC_3789

Dan worden we af gedropt bij het museum. Op de begane grond staan weer wat Batman spullen opgesteld en op de eerste verdieping allemaal spullen van Harry Potter. We mogen een minuut kwartiertje rondkijken en stappen dan weer op in het golfkarretje.

DSC_3806

DSC_3818

We rijden langs een klein parkje en ik herken het gelijk van de vorige keer nog. Hier is de scene met Phoebe en Rachel (van Friends dus) opgenomen, The One where Phoebe Runs. In die aflevering gaan Phoebe en Rachel een stukje rennen, maar Phoebe rent zo raar. Grappig dat ik het gewoon nog herken. Ook rijden we langs het huis van de ouders van Ross en Monica (weer Friends). Grappig hoor.

Vervolgens komen we ergens waar we tien jaar geleden niet konden komen. Op het pleintje van Gilmore Girls! Tien jaar geleden was er een opname bezig daar (iets met wielrenners). Maar de serie is al een tijdje opgehouden en er zijn vandaag ook geen andere opnames daar. Super leuk! Het koffiehuis van Luke, de kerk en zo nog wat gebouwen uit de serie. Tegenwoordig wordt het ook gebruikt voor de serie ‘Pretty Little Liars’. Een kinderserie. Veel van de gebouwen waar we langslopen komt uit die kinderserie.

DSC_3836

Gelukkig rijden we langs nog wat verschillende buitensets van Friends. Zoals bijvoorbeeld het gebouw waar Ross het uitmaakt met zijn veel te jonge vriendin (zijn student), of waar Monica en Rachel discussiëren over wie er uit mag met The Muscles from Brussels.

DSC_3843

En dan zijn we alweer op het eind. Oorspronkelijk staat er 2 uur en een kwartier voor, maar nog net voordat we de 2 uur volmaken, zijn we alweer bij het begin. Ik kan me herinneren dat ik de tour tien jaar geleden veel leuker vond. Wellicht ook omdat we destijds wél in ‘Central Perk’ zijn geweest en de gids gewoon veel leuker was (althans, in mijn beleving). De dame welke we vandaag als gids hadden, vonden we wat ongeïnteresseerd.

Maar goed, we willen snel naar de rij voor de TV opname van Conan. We hebben namelijk wel gereserveerd, maar daarmee wil nog niet zeggen dat je plek hebt. Er zijn namelijk meer reserveringen uitgegeven dan dat er plaatsen zijn. Op tijd in de rij gaan staan dus! We kopen bij de Starbucks in het pand wat te eten en rijden dan naar Gate 8. Dit blijkt aan de andere kant van het complex te zijn. Als we de auto parkeren, zien we dat we ook in de parkeergarage moeten zijn om in te checken als publiek. Het lijkt wel uitgestorven. Zijn we dan écht de eerste?

Eerst door de security check, daarna bij een ander onze ID’s laten zien en vervolgens bij weer andere krijgen we onze kaartjes én een nummertje. We krijgen nummer 37. En dan vertelt ze ons: je mag nu weer gewoon gaan en staan waar je wilt, zolang je om 18.00 uur maar weer terug bent. Aha, voor ons zijn er dus nog 36 groepen geweest en zijn nu dus ook weg. Zou het echt zo simpel zijn? Gewoon vroeg inchecken, nummertje krijgen en dat ze je dan ook op volgorde behandelen?

IMG_20150624_155205

We zijn benieuwd. Aangezien het nog maar 4 uur is en we geen zin hebben om twee uur te wachten, lopen we terug naar de auto en bekijken we in de tom tom wat er aan winkels in de buurt zit. Echt veel is het niet. Het winkelcentrum waar we gisteren waren voor P.F. Chang’s ligt vrij in de buurt dus stellen we de tom tom daar weer op in.

In een kwartier rijden we er heen. En nu zoeken we dus parkeerplek in een wél juiste parkeergarage 🙂 deze is snel gevonden en lopen dan wat rond. Het blijkt meer een straatje met restaurants te zijn en het ziet er verlaten uit. Het is immers ook nog vroeg om te eten. Om de hoek zit een Ross (Dress for Less – is hun slogan). En dat klopt ook wel. Het is een mix van de kringloopwinkel (qua uitstraling) en de Acton (qua spullen). Alleen dan veel meer kleding. We lopen wat rond en eenmaal buiten zien we dat we wifi hebben. We hebben nog niet bedacht waar we vanavond kunnen gaan eten eigenlijk. Martijn heeft wel een idee en zoekt daar het adres van op.

Vervolgens lopen we weer terug naar de auto en rijden we terug naar Warner Bros. Rond half 6 parkeren we de auto weer en zien dat het nu inderdaad een stuk drukker is.

IMG_20150624_173925

We moeten weer door de beveiliging en door middel van onze stempel op onze hand en polsbandje worden we binnen gelaten. Nog even snel een plasje doen en dan worden we, inderdaad op volgorde, geroepen. Telkens in tientallen. Dus met de vierde lading zijn wij aan de buurt. We gaan in een rij staan en een man checkt ons nummertje. We blijken iets te ver naar achteren te staan. Het gaat dus ook nog eens écht op volgorde. We mogen tussen nummer 36 en 38 in gaan staan. Goh, dit systeem moeten ze in Nederland invoeren joh. Dan hoef je niet zo te dringen voor een plaatsje. Alhoewel, dat betekent dat we dus ook steeds vroeg naar de studio moeten. Nu kunnen we er zo nog wel eens door sneaken (laat aankomen en vervolgens toch vooraan staan 😉 ). Dan worden we begeleid naar de overkant en moeten we daar wederom weer wachten. Vervolgens worden we vanuit daar weer begeleid, maar dan komen we uit in de studio. We mogen plaats nemen op de tribune en komen op rij 5 terecht. Prachtige plaatsen.

IMG_20150624_182950

Dan komt de publieksopwarmer erbij. Onze Rob en Ben (de publieksopwarmers dus die we kennen) zijn er niets bij. Heerlijk op zijn Amerikaans, over the top! Er worden wat mensen uit het publiek gehaald en moeten op de vloer wachten om vervolgens te horen dat ze een dansje moeten doen, om zo een gratis t-shirt te kunnen bemachtigen. Hahaha… Uiteindelijk krijgen ze alle 11 een t-shirt. En hebben wij heerlijk gelachen.

IMG_20150624_185422

Dan wordt verzocht om de mobieltjes op te bergen en tijdens de show geen foto’s meer te maken. He, jammer… hahaha… En dan komt Conan. Woohoo! Grappig hoor, om hem in het echt te zien. De gasten op zijn bank zijn Adam Scott en Jason Schwartzman van de film “The Overnight”. Een sex comedy. Hm.. apart 🙂 Daarna komt Natasha Lyonne. Ze acteert in de serie ‘Orange is the new Black’. Maar ik ken haar nog van de film ‘American Pie’. En vervolgens komt er ook een stand-up comedian: Mark Normand.

Wat gaat de tijd toch snel zeg. Ineens staan we alweer buiten. Super leuk om (weer) een keer een Amerikaanse TV-opname bijgewoond te hebben. Als we terug komen in LA, doen we het zeker nog een keer!

IMG_20150624_200616

We worden weer terug begeleid naar de parkeergarage. Daar stellen we de tom tom in op Tilted Kilt in Anaheim. Een restaurant wat vrij dicht in de buurt van ons, laatste hotel alweer van de vakantie, ligt. Nog drie nachten in Amerika en dan moeten we alweer naar huis 😦

Tilted Kilt is net zo iets als Twin Peaks. Een breastorant dus. De serveersters dragen uitdagende kleding. Als we bij het restaurant aankomen, worden begeleid door een prachtige schaars gekleden dame. Als we aan ons tafeltje zitten, komen er twee serveersters naar ons tafeltje. De één vraagt waar we vandaan komen en als we uit Holland zeggen, zegt ze ‘oh, I’m dutch too, I’m from Eindhoven’. Vervolgens vraag ik ook ‘in het Nederlands’ of ze Nederlands verstaat en ze praat gewoon Nederlands terug hahaha… Wat grappig. Ze heeft een zus welke in Leiden woont en bij KLM werkt. Haar vader heeft een greencard en haar oudste zus is hier in California geboren. Zij zelf is wel in Nederland geboren, maar heeft wel twee paspoorten. Wat fijn voor haar. Het is zo moeilijk om een verblijfsvergunning te regelen voor dit land. Al heb ik geen plannen hoor. Amerika is leuk voor vakantie, maar ik zou er niet kunnen wonen.

Qua eten bestelt mijn vader de steak, ik de pasta, Martijn een gegrilde kip met een wiskey saus en mijn moeder het stoofpotje. En het smaakt erg goed allemaal. Zelf vind ik overigens qua uitstraling dat Tilted Kilt er beter uit ziet dan Twin Peaks. Net iets beter uitgewerkt en niet al te commercieel. Na het eten vragen we uiteraard of ze ook mee op de foto willen. Tuurlijk, geen probleem.

kilt-eten

kilt_cr

Dan rijden we naar het hotel. Ons laatste hotel van de vakantie zoals ik al zei.. Wat is de vakantie toch weer snel gegaan. Gelukkig hebben we nog twee volle dagen Disney op de planning. Leuke afsluiting!

We checken in en krijgen de kamers 224 en 228 toegewezen. Beide kamers zien er vrijwel hetzelfde uit. We installeren de koffers en internetten dan nog wat. Morgen weer een lange dag. Het Disneypark is al om 08.00 uur open (maar dát tijdstip gaan we niet halen) en sluit pas om 00.00 uur!

Weltrusten!

Weertype: warm
Aantal gereden mijl: 64 (102 kilometer)

Geplaatst in Blog | 4 reacties